Eg var til arbeiðis

Hetta hendi, tá eg arbeiddi sum barrtænari. Ein nýggjur barrtænari var akkurát byrjaður og vit høvdu góða kemi, tvætlaðu og argaðu hvønn annan. Eina náttina, tá vit bæði skuldu eftir onkrum í goymsluni samstundis, kvaldi hann meg, uttan eg hevði givið honum loyvi. Hann visti, at eg var til slíkt. Skelkað rann eg út. Hann umbar seg. Hann helt áfram við at gera slíkt, og aftaná virkaði hann altíð ærligur og umberandi, so eg bleiv við at gloyma tað. Eina náttina helt hann fast við at fylgja mær heim, kemur inn í íbúðina, kroystur meg upp móti vegginum, og hivar sín murt fram og noyðir meg at nerta hann, meðan hann mussar meg, og eg royni at skumpa hann vekk

Advertisements